De maatschappij beloont vrouwen
voor zelfopoffering en noemt het liefde

De meeste hulp begint bij jou: leer beter omgaan met stress, zorg beter voor jezelf en stel grenzen.

Alsof jij het probleem bent.
Maar dat ben je niet.

Je hebt je hele leven precies gedaan wat er van je werd gevraagd: zorgen, aanpassen, beschikbaar blijven. En je werd ervoor geprezen. Sterk, noemden ze je. Lief. Onmisbaar.

Dat is geen toeval en het is niet je karakter. Het is je aangeleerd.

Je gezin, je werk, een hele maatschappij hangt er beloningen aan: waardering, erkenning, het gevoel dat je goed bezig bent. Zo leer je dat je waarde zit in wat je voor een ander doet.

Dus cijfer je jezelf weg, stukje bij beetje, jaren achtereen, tot er van jou bijna niets meer over is.

De meeste therapeuten helpen je daarna beter omgaan met die uitputting.

Ik stel een andere vraag: waarom leef je eigenlijk een leven dat je voortdurend leegtrekt?

Want je bent niet kapot, en je hoeft niet gerepareerd te worden.

Er is nooit iets mis met je geweest.

Er is iets mis met wat je is aangeleerd. Dat verschil is alles.

Het ene zegt: verander jezelf. Het andere zegt: je mag eindelijk stoppen met jezelf wegcijferen.

Dat is mijn werk. Ik benoem het patroon hardop, het patroon waar duizenden vrouwen in leven zonder het ooit zo te horen. En ik help je eruit stappen.

Niet door nóg beter je best te doen, maar door te zien dat dit je is aangeleerd en dat aangeleerd gedrag valt af te leren. Voor jezelf kiezen is geen egoïsme dat is gezond én....

Het is rechtzetten wat scheef is gegroeid.